Als duiker ben je zorgvuldig bezig en gebruik je elke keer de kennis van je duiktraining. Alle oefeningen van die duiktrainingen zijn geroutineerd geworden en daar heb ik veel plezier van tijdens mijn duiktrips. Toch gaat niet altijd alles zoals je duikinstructeur het aan jou heeft verteld. Als beginnende duiker beschrijf ik deze keer wat mij is overkomen zodat andere duikers dit in hun voordeel kunnen gebruiken. Wat ik heb geleerd is dat de meeste dingen die tijdens het duiken gebeuren, geheel onverwachts plaats vinden. Op zo'n moment val je echt terug op je duiktraining.
Samen met mijn vaste duikbuddy David Blackmon, de duikfotograaf van ons tweeën, hebben we een hele reis gemaakt om op deze mooie duikplek te komen. Door een geweldig druk jaar op het werk is dit mijn eerste duik na 11 maanden. Ik heb voordat ik aan de lange reis begon nog even mijn duikboek doorgelezen gezien de tijd van niet duiken.
De reis bestaat uit een aantal vluchten: Amsterdam-Singapore(13uur), Maleisie:Kuala Lumpur(1uur), Maleisie:Tawau(3uur), Bus(1uur), boot(1uur) en dan arriveren we uiteindelijk op het Kapalai Island Dive Resort. Daar vullen we alle papieren in met onze duikbrevetten en om drie uur in de middag doen we samen met de duikgids de 'Check Out Dive' waarin we ons drijfvermogen en maskerklaren moeten demonstreren. Gelukkig is de
duikgids tevreden en hebben we genoten van deze half uur durende duik. We besluiten samen de 'Sunset Dive' te doen om half zes, want we hebben niet voor niks zo ver gereisd. Hier duiken we 1 uur om het huisrif heen en genieten van de prachtige avondduik.
Tijdens het avondeten krijgen we te horen dat we de volgende ochtend heel vroeg moeten opstaan. Je staat meestal vroeg op om te duiken, maar deze keer gaat om tien voor vijf de wekker. De boot gaat weg om half zes omdat de vaartijd langer is dan normaal vanwege het slechte weer. ‘s Avonds leggen we al onze spullen klaar en testen alles dubbel. David maakt de onderwaterfoto's en ik gebruik zijn onderwatervideocamera om een leuk onderwaterfilmpje voor de familie te maken. Nadat alles klaar ligt en we allebei onze wekkers hebben gezet, vallen we moe in slaap. Het valt niet mee om zo vroeg op te staan maar we hebben er ongelofelijk veel zin in. We gaan naar de wereld van Jacques Cousteau, waar ik als kind voor aan de zwart-wit televisie gekluisterd zat. Nu heet deze onderwaterwereld Sipadan.
Ik weet niet wat ik meemaak. Grote klappen met keiharde knallen van onze boeg die in de grote golven beukt. Wonderbaarlijk dat onze kapitein het eiland Sipadan kan vinden. Ik sta naast de kapitein en tuur met hem mee tegen de golven aan. Ik voel me net George Clooney in de film The Perfect Storm. Alleen als we boven op een golf zitten, zien we alleen maar grote golven om ons heen. Dan glijden we het dal in en kijken we tegen de golven op. Eindelijk na veertig minuten arriveren we als eerste duikboot op het eiland en gaan we snel het water in. We maken drie fantastische duiken die ik nooit zal vergeten, veel scholen van zeeschildpaden, barracuda's en rifhaaien, waardoor ik me ineens middenin een televisieserie waan!
We komen terug en besluiten na deze lange dag toch nog een vierde duik te doen. We willen ons drijfvermogen uitproberen met een spandex duikhemd zodat we in dit warme water de volgende dagen eenvoudiger kunnen gaan duiken. Om vier uur zijn we beiden bij onze duikuitrusting. Ik controleer de videocamera behuizing op luchtdichtheid, al mijn duikspullen liggen naast me op de bank en ik begin alles aan te doen. Terwijl ik bezig ben realiseer ik me dat ik mijn duiklamp nog uit het duikkrat moet pakken. Ik loop de duikruimte binnen en pak mijn duiklamp. Op dat moment roept mijn duikbuddy dat hij alvast met zijn fotocamera naar de pier gaat. Ik kom terug, bevestig mijn duiklamp aan mijn trimvest en pak de videocamera en mijn duikbril en loop naar de pier.
Op de pier doen we samen de buddycheck en springen in het water. In het water draai ik mijn horlogebezel op het tijdstip dat we naar beneden gaan. Onder water bekijken we elkaars drijfvermogen, want nu kunnen we nog lood op de pier plaatsen. Door de behuizing van de videocamera merk ik dat ik nu een heel klein beetje lucht moet gebruiken in mijn trimvest. Alles is goed en we bekijken het huisrif dat zelfs ondiep al heel wat mooi onderwaterleven toont. David geeft aan dat we nu verder omlaag gaan en ik geef aan dat het goed is. Op mijn duikhorloge zie ik dat we al tien minuten verder zijn. Vervolgens kijk ik op mijn andere arm naar de diepte
en schrik me wild, waar is mijn duikcomputer?
Het is niet goed om te schrikken onder water omdat je meteen meer lucht verbruikt. De duiktraining komt terug: blijf rustig, adem diep en bekijk de situatie grondig; hoe los je deze situatie op?
Is het verstandig om verder te duiken? Volgens de duiktraining moet je de duik afbreken omdat je duikprofiel, afdaling-bodemtijd-opstijging, onbekend is (geen juiste berekening van de verzadiging) en de kans op belgroei aanzienlijk toeneemt. Bij mijn duiken probeer ik altijd het ideale vierkante duikprofiel aan te houden inclusief een controle hiervan op de computer. In een andere blog zal ik hierop terugkomen. De drie duiken die ik vandaag maakte, volgden grotendeels dit ideale duikprofiel. Ook hebben we 5 uur rust voor we starten met de vierde duik. Bij alle duiken blijf ik het merendeel van de duiktijd boven mijn duikbuddy. David maakt een foto en controleert het resultaat, ik kijk van bovenaf mee zodat ik ook de Ghost Pipefish (Solenostomus cyanopterus) vergroot kan bewonderen. Hierdoor weet ik dat ik redelijkerwijs het duikprofiel van de duikcomputer van mijn duikbuddy kan volgen. In deze vierde duik besluit ik daarom verder te gaan.
Ik vin rustig naar mijn duikbuddy en ik geef aan dat we deze duik als buddy’s dicht bij elkaar moeten blijven. Hij kijkt mij aan en maakt een leuk onderwatergebaar, dan zijn we net zo'n getrouwd stelletje! Ik moet lachen, ik toon hem mijn beide armen en hij ziet dat ik alleen mijn duikhorloge aan heb. Op zo'n moment voel je je de grootste sukkel ter wereld. Ik hoor het mijn vrouw nog zeggen: je bent de veertig gepasseerd en dat je af en toe wat vergeet hoort er gewoon bij. Ja, maar dat mag niet bij het duiken. Door de gehele duik strak naast mijn duikbuddy te duiken volg ik zijn duikprofiel en gaat alles prima. Gelukkig zijn wij de enige twee duikers op het huisrif en weet niemand dat ik zonder duikcomputer duik. Dat dacht ik tenminste.
Met schaamrood op de kaken moest ik bij de duikruimte vragen naar mijn duikcomputer. Die was door het personeel netjes bij de balie geplaatst en ik krijg hem terug zonder onderwijsachtige opmerkingen.
‘s Avonds zet ik alles op een rij. Tijdens de buddycheck hebben we alles gecontroleerd maar 'niet' wat om onze polsen zit. Mijn duikbuddy David heeft een draadloze zender waarmee hij zijn flesdruk en luchtverbruik gegevens kan controleren. Deze zender moet hij activeren waardoor hij altijd zijn duikcomputer nodig heeft. Mijn duikcomputer gaat automatisch aan als ik het water in ga. Door de lange dag heb ik tijdens de laatste duik alles klaargelegd op de bank. Een zwarte duikcomputer op een donkere bank valt niet echt op. Ook de lange reis van daarvoor telt mee en misschien doordat ik op het laatste moment mijn duiklamp ging halen, heb ik de zwarte duikcomputer over het hoofd gezien.
Een duiktraining is belangrijk, absoluut de buddycheck. In een van de duikbladen lees ik verschillende methoden en die heb ik gecombineerd met mijn ervaring in de volgende oplossing. Controleer je eigen duikuitrusting volgens het menselijke lichaam van onderen naar boven:
Voeten: duikschoenen en vinnen (enkelduikmes)
Benen: duikbroek of duikpak, duikpakenkel sluiting
Buik: trimvest riem gesloten, duikconsole, geïntegreerde gewichten, loodgordel en de opbergzak spullen (kleinduikmes, reserveduiklamp, Decoboei, vingerreel, spiegel, fluit), duiklampbatterij(DIR)
Borst: duikpak of duikvest, duikpaksluiting, trimvest schouderclips, borstkasclip, D-ring bevestigingen, reserveduiklamp, inflator, octopus
Rug: duikfles bevestiging, duikpaksluiting, reservelucht, argonduikfles
Armen: duikpakpols sluiting, duikcomputer, duikhorloge, duikhandschoenen
Nek: duikpaksluiting, octopus(DIR)
Hoofd: masker, snorkel, hoofdkap
De wijze les die ik nu heb geleerd is om jezelf extra goed te controleren voordat je aan je buddycheck begint.